Ben, Ebû Bekir ve Ömer geldik; ben, Ebû Bekir ve Ömer girdik; ben, Ebû Bekir ve Ömer çıktık.

Abdullah b. Abbâs (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:

Ömer b. el-Hattâb (vefat edince) tabutunun üzerine konuldu. Henüz kaldırılmadan önce insanlar etrafını sarmış, dua ediyor, onu övüyor ve ona salât ediyorlardı. Ben de onların arasındaydım. Arkamdan omzumu tutan bir adamdan başka hiçbir şey beni irkiltmedi. Ona döndüm, bir de baktım ki Ali! Ömer'e rahmet diledi ve şöyle dedi: “Arkanda, onun ameli gibi bir amelle Allah'a kavuşmayı senden daha çok sevdiğim hiç kimse bırakmadın. Allah'a andolsun ki, Allah'ın seni iki arkadaşınla beraber kılacağını zannediyordum. Çünkü ben Resûlullah'ı (sallallahu aleyhi ve sellem) çok defa şöyle derken işitirdim: ‘Ben, Ebû Bekir ve Ömer geldik; ben, Ebû Bekir ve Ömer girdik; ben, Ebû Bekir ve Ömer çıktık.’ Bu sebeple Allah'ın seni onlarla beraber kılacağını umuyor —ya da zannediyor— idim.”