Abdullah b. Ömer (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:
Abdullah b. Übey İbn Selûl ölünce oğlu Abdullah b. Abdullah, Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) geldi ve babasını kefenlemek için gömleğini kendisine vermesini istedi. (Resûlullah) da ona (gömleğini) verdi. Sonra onun cenaze namazını kılmasını istedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) onun namazını kılmak için kalktı. Ömer de kalkıp Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) elbisesinden tuttu ve: “Ey Allah'ın Resûlü! Allah seni onun namazını kılmaktan nehyetmişken onun namazını mı kılacaksın?” dedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Allah beni ancak muhayyer bıraktı ve şöyle buyurdu: ‘Onlar için ister bağışlanma dile, ister dileme; onlar için yetmiş kere bağışlanma dilesen de...’ (Tevbe 9/80). Ben de yetmişten fazla (bağışlanma) dileyeceğim.” (Ömer): “O bir münafıktır!” dedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) onun namazını kıldı. Bunun üzerine Allah azze ve celle: “Onlardan ölen hiçbir kimsenin namazını asla kılma ve kabri başında durma” (Tevbe 9/84) âyetini indirdi.
Sahîh-i Müslim 2400a, Kitap 44, Hadis 37