Ben sana, Ebû Zer'in Ümmü Zer'e olduğu gibi oldum.

Âişe (radıyallahu anhâ) şöyle rivayet etti:

On bir kadın oturdu; kocalarının haberlerinden hiçbir şey gizlememek üzere birbirlerine söz verip ahitleştiler.

Birincisi dedi ki: “Kocam, sarp bir dağın tepesindeki cılız bir deve etidir; (dağ) ne kolaydır ki çıkılsın, ne de (et) semizdir ki (alınıp) götürülsün.”

İkincisi dedi ki: “Kocamın haberini yaymam; korkarım ki (başlarsam) onu bitiremem. Onu anarsam, açık gizli bütün kusurlarını anarım.”

Üçüncüsü dedi ki: “Kocam sırık gibi uzun boyludur. Konuşsam boşanırım, sussam askıda bırakılırım.”

Dördüncüsü dedi ki: “Kocam Tihâme gecesi gibidir; ne sıcak ne soğuk, ne korku ne de usanç (vardır).”

Beşincisi dedi ki: “Kocam eve girince pars (gibi uyur), dışarı çıkınca aslan (kesilir); (evde) bıraktığını da sormaz.”

Altıncısı dedi ki: “Kocam yerse silip süpürür, içerse dibine kadar içer, yatınca (yorganına) bürünür; derdimi bilmek için elini (bana) uzatmaz.”

Yedincisi dedi ki: “Kocam iktidarsız —yahut aciz—, ahmak biridir. Her dert onda bir derttir. Ya başını yarar ya bir yerini kırar ya da ikisini birden sana yapar.”

Sekizincisi dedi ki: “Kocamın kokusu zerneb kokusu, dokunuşu tavşan dokunuşudur.”

Dokuzuncusu dedi ki: “Kocamın (çadır) direği yüksek, kılıç bağı uzun, külü boldur; evi toplantı yerine yakındır.”

Onuncusu dedi ki: “Kocam Mâlik'tir; Mâlik nedir (bir bilsen)! Mâlik, (söyleyeceğim) bundan daha hayırlıdır. Onun ağılda çöken pek çok devesi vardır, meraya az çıkarlar. Ud sesini işittiklerinde (misafir için) kesileceklerini kesin olarak anlarlar.”

On birincisi dedi ki: “Kocam Ebû Zer'dir; Ebû Zer' nedir (bir bilsen)! Kulaklarımı ziynetle sallandırdı, pazularımı yağla doldurdu. Beni sevindirdi, ben de kendimle sevindim. Beni dağ yamacında birkaç koyunu olan bir ailenin içinde buldu; at kişnemesi, deve gıcırtısı, harman döveni ve tahıl ayıklayanı olan bir ailenin içine yerleştirdi. Onun yanında konuşurum, (sözüm) çirkin görülmez; uyurum, sabaha kadar uyurum; içerim, kanarım.

Ebû Zer'in annesi; Ebû Zer'in annesi nedir (bir bilsen)! Yük denkleri ağzına kadar doludur, evi geniştir.

Ebû Zer'in oğlu; Ebû Zer'in oğlu nedir (bir bilsen)! Yattığı yer, (kabuğundan) sıyrılmış hurma dalının yeri kadar (dar)dır; onu bir oğlağın kolu doyurur.

Ebû Zer'in kızı; Ebû Zer'in kızı nedir (bir bilsen)! Babasının sözünden çıkmaz, annesinin sözünden çıkmaz; elbisesini doldurur, kumasının öfkesidir.

Ebû Zer'in cariyesi; Ebû Zer'in cariyesi nedir (bir bilsen)! Sözümüzü (dışarıya) hiç yaymaz, erzakımızı hiç dağıtıp saçmaz, evimizi çerçöple doldurmaz.”

(Ümmü Zer') dedi ki: “Tulumlarda süt çalkalanırken Ebû Zer' (dışarı) çıktı. Yanında, belinin altından iki narla oynayan, pars yavrusu gibi iki çocuğu olan bir kadına rastladı. Beni boşadı ve onunla evlendi. Ondan sonra ben de soylu bir adamla evlendim; çevik bir ata biner, hattî mızrağını alırdı. Akşamleyin bana pek çok hayvan getirdi ve (akşam) gelen her hayvandan bana bir çift verdi. ‘Ye ey Ümmü Zer', ailene de erzak gönder’ dedi. Bana verdiği her şeyi bir araya toplasam, Ebû Zer'in en küçük kabına bile ulaşmaz.”

Âişe dedi ki: Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) bana: “Ben sana, Ebû Zer'in Ümmü Zer'e olduğu gibi oldum” buyurdu.