Onlar bulunmadığında ben hazır bulunurdum, onlar unuttuğunda ben ezberlerdim.

Ebû Hüreyre (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

(İbn Şihâb, İbnü'l-Müseyyeb'den naklen dedi ki: Ebû Hüreyre şöyle dedi:) “Ebû Hüreyre çok (hadis) rivayet etti” diyorlar. Buluşma yeri Allah'ın huzurudur. “Muhacirlere ve Ensara ne oluyor da onun hadisleri gibi hadis rivayet etmiyorlar?” diyorlar. Size bunun sebebini haber vereyim: Ensardan olan kardeşlerimi topraklarındaki işler meşgul ederdi; Muhacirlerden olan kardeşlerimi de çarşılardaki alışveriş meşgul ederdi. Ben ise karnımı doyurmak karşılığında Resûlullah'tan (sallallahu aleyhi ve sellem) ayrılmazdım. Onlar bulunmadığında ben hazır bulunurdum, onlar unuttuğunda ben ezberlerdim.

Bir gün Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “Hanginiz elbisesini yayıp şu sözümden alır, sonra onu göğsüne toplarsa, işittiği hiçbir şeyi unutmayacaktır” buyurdu. Ben de üzerimdeki bürdeyi (çizgili kaftanı) o sözünü bitirinceye kadar yaydım, sonra onu göğsüme topladım. O günden sonra bana söylediği hiçbir şeyi unutmadım. Eğer Allah'ın Kitabı'nda indirdiği iki âyet olmasaydı, hiçbir şeyi asla rivayet etmezdim: “İndirdiğimiz apaçık delilleri ve hidayeti... gizleyenler...” (Bakara 2/159) iki âyetin sonuna kadar.