Ne bilirsin, belki de Allah Bedir ehline muttali olmuş ve 'Dilediğinizi yapın, ben sizi bağışladım' buyurmuştur.

Ali (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) beni, Zübeyr'i ve Mikdâd'ı gönderdi ve: “Hâh bahçesine (Ravzatü Hâh) gidin. Orada deve üstünde bir kadın var, yanında bir mektup bulunuyor; onu ondan alın” buyurdu. Atlarımız bizi koşturarak yola çıktık. Bir de baktık ki kadınla karşı karşıyayız. “Mektubu çıkar!” dedik. “Yanımda mektup yok” dedi. “Ya mektubu çıkarırsın ya da elbiselerini çıkarırsın!” dedik. Bunun üzerine mektubu saç örgülerinin arasından çıkardı. Onu Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) getirdik. Bir de ne görelim, mektup Hâtıb b. Ebû Belta'a'dan Mekke ehlinden bazı müşriklere yazılmış, onlara Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) bazı işlerini haber veriyor.

Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “Ey Hâtıb! Bu nedir?” diye sordu. (Hâtıb) şöyle dedi: “Ey Allah'ın Resûlü! Hakkımda acele etme. Ben Kureyş'e sonradan katılmış bir adamdım” —Süfyân dedi ki: Onların müttefikiydi, kendilerinden değildi— “Seninle birlikte olan muhacirlerin ise orada akrabaları vardı; onlar sayesinde ailelerini koruyorlar. Onlar arasında bu nesep bağı bende olmadığı için, akrabalarımı koruyacakları bir iyilik elde etmek istedim. Bunu ne küfür olarak ne dinimden dönerek ne de İslâm'dan sonra küfre razı olarak yaptım.” Bunun üzerine Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem): “Doğru söyledi” buyurdu. Ömer: “Ey Allah'ın Resûlü! Bırak da şu münafığın boynunu vurayım” dedi. (Resûlullah) şöyle buyurdu: “O, Bedir'de bulundu. Ne bilirsin, belki de Allah Bedir ehline muttali olmuş ve 'Dilediğinizi yapın, ben sizi bağışladım' buyurmuştur.”

Bunun üzerine Allah Azze ve Celle şu âyeti indirdi: “Ey iman edenler! Benim de düşmanım, sizin de düşmanınız olanları dost edinmeyin.” (Mümtehine 60/1)

Ebû Bekir ve Züheyr'in rivayetinde âyetin zikri yoktur; İshâk ise rivayetinde onu Süfyân'ın okuması olarak zikretmiştir.