Onlar öyle bir topluluktur ki onlarla oturan bedbaht olmaz.

Ebû Hüreyre (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Allah Tebâreke ve Teâlâ'nın (yeryüzünde) dolaşan, (başka işi olmayan) fazladan melekleri vardır; zikir meclislerini ararlar. İçinde zikir olan bir meclis buldukları zaman onlarla birlikte otururlar ve kendileriyle dünya semâsı arasını dolduruncaya kadar kanatlarıyla birbirlerini kuşatırlar. (Meclis ehli) dağıldığında (melekler) göğe yükselip çıkarlar.” —(Peygamber) dedi ki:— “Allah azze ve celle, onları daha iyi bildiği hâlde onlara: ‘Nereden geldiniz?’ diye sorar. Onlar: ‘Yeryüzünde seni tesbih eden, seni tekbir eden, seni tehlîl eden, sana hamd eden ve senden isteyen kullarının yanından geldik’ derler. (Allah): ‘Benden ne istiyorlar?’ der. ‘Senden cennetini istiyorlar’ derler. ‘Cennetimi gördüler mi?’ der. ‘Hayır, ey Rabbimiz’ derler. ‘Ya cennetimi görselerdi nasıl olurdu?’ der. ‘Sana sığınıyorlar da’ derler. ‘Neden bana sığınıyorlar?’ der. ‘Senin ateşinden, ey Rabbimiz’ derler. ‘Ateşimi gördüler mi?’ der. ‘Hayır’ derler. ‘Ya ateşimi görselerdi nasıl olurdu?’ der. ‘Senden bağışlanma da diliyorlar’ derler.” —(Peygamber) dedi ki:— “(Allah): ‘Onları bağışladım; istediklerini verdim ve sığındıkları şeyden onları korudum’ der.” —(Peygamber) dedi ki:— “(Melekler): ‘Rabbimiz! İçlerinde falan var; çok günahkâr bir kuldur, sadece (oradan) geçmiş ve onlarla oturmuştur’ derler. (Allah): ‘Onu da bağışladım. Onlar öyle bir topluluktur ki onlarla oturan bedbaht olmaz’ der.”