Ey Hanzala, bir saat şöyle, bir saat böyle.

Hanzala el-Üseyyidî (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

—Kendisi Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) kâtiplerindendi— Ebû Bekir benimle karşılaştı ve: “Nasılsın ey Hanzala?” dedi. “Hanzala münafık oldu” dedim. “Sübhânallah! Ne diyorsun?” dedi. Dedim ki: “Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yanında bulunuyoruz; bize cehennemi ve cenneti hatırlatıyor, sanki gözümüzle görüyor gibi oluyoruz. Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yanından çıkınca eşlerle, çocuklarla ve geçim işleriyle uğraşıyoruz da birçok şeyi unutuyoruz.” Ebû Bekir: “Vallahi biz de bunun benzerini yaşıyoruz” dedi. Bunun üzerine ben ve Ebû Bekir gidip Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yanına girdik. “Ey Allah'ın Resûlü! Hanzala münafık oldu” dedim. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “O da ne?” buyurdu. “Ey Allah'ın Resûlü! Senin yanında bulunuyoruz; bize cehennemi ve cenneti hatırlatıyorsun, sanki gözümüzle görüyor gibi oluyoruz. Yanından çıkınca eşlerle, çocuklarla ve geçim işleriyle uğraşıyoruz, birçok şeyi unutuyoruz” dedim. Bunun üzerine Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Canım elinde olana yemin ederim ki, eğer yanımda bulunduğunuz hâl üzere ve zikir üzere devam etseydiniz, melekler yataklarınızda ve yollarınızda sizinle musafaha ederdi. Fakat ey Hanzala, bir saat (şöyle), bir saat (böyle).” Bunu üç defa söyledi.