Abdullah b. Ömer (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:
Abdullah b. Übey İbn Selûl ölünce oğlu Abdullah b. Abdullah, Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) geldi ve babasını kefenlemek için gömleğini kendisine vermesini istedi; o da verdi. Sonra onun cenaze namazını kılmasını istedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) onun namazını kılmak için kalktı. Bunun üzerine Ömer kalktı, Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) elbisesini tuttu ve: “Ey Allah'ın Resûlü! Allah seni onun namazını kılmaktan nehyetmişken onun namazını mı kılacaksın?” dedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Allah beni ancak muhayyer bıraktı ve: ‘Onlar için ister mağfiret dile, ister dileme. Onlar için yetmiş defa mağfiret dilesen de...’ (Tevbe 9/80) buyurdu. Ben de yetmişten fazla (mağfiret dileyeceğim).” (Ömer): “O bir münafıktır” dedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) onun namazını kıldı. Bunun üzerine Allah azze ve celle “Onlardan ölen hiçbir kimsenin namazını asla kılma, kabrinin başında da durma” (Tevbe 9/84) âyetini indirdi.
Sahîh-i Müslim 2774a, Kitap 51, Hadis 4