Âişe (radıyallahu anhâ) şöyle rivayet etti:
Yanımda Buâs şarkılarını söyleyen iki cariye varken Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) içeri girdi; yatağa uzanıp yüzünü çevirdi. Ebû Bekir girdi ve beni azarlayıp: “Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yanında şeytanın çalgısı mı?” dedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ona dönüp: “Bırak onları” buyurdu. O dalınca ikisine işaret ettim, çıkıp gittiler.
Bayram günüydü; siyahîler kalkan ve mızraklarla oynuyorlardı. Ya ben Resûlullah'tan (sallallahu aleyhi ve sellem) istedim ya da o: “Bakmak ister misin?” buyurdu. “Evet” dedim. Beni arkasında, yanağım yanağının üzerinde olarak durdurdu ve: “Haydi devam edin, ey Erfide oğulları!” diyordu. Nihayet usanınca: “Yeter mi?” buyurdu. “Evet” dedim. “Öyleyse git” buyurdu.
Sahîh-i Müslim 892e, Kitap 8, Hadis 20