Âişe (radıyallahu anhâ) şöyle rivayet etti:
Yahudi bir kadın Âişe'nin yanına geldi ve “Allah seni kabir azabından korusun” dedi. Âişe, “Ey Allah'ın Resûlü! İnsanlar gerçekten kabirlerde azap mı görecekler?” dedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem), “Allah'a sığınırım!” dedi. Âişe şöyle anlattı: Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) bir yere çıkmıştı; güneş tutuldu. Biz de (evlerin önündeki) odaya çıktık, kadınlar yanımıza toplandı. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) da bize doğru geldi; bu, kuşluk vaktiydi. Uzun bir kıyam yaptı, sonra uzun bir rükû yaptı, sonra başını kaldırıp ilk kıyamdan daha kısa bir kıyam yaptı, sonra ilk rükûundan daha kısa bir rükû yaptı, sonra secde etti. Sonra ikinci rekâta kalkıp bunun aynısını yaptı; ancak rükûu ve kıyamı birinci rekâttakinden daha kısaydı. Sonra secde etti; güneş de açıldı. Namazdan ayrılınca minbere oturdu ve söyledikleri arasında şöyle buyurdu: “İnsanlar kabirlerinde Deccâl fitnesi gibi bir fitneyle imtihan edilirler.” Âişe dedi ki: Bundan sonra onun kabir azabından (Allah'a) sığındığını işitirdik.
Sünen-i Nesâî 1475, Kitap 16, Hadis 17