Âişe (radıyallahu anhâ) şöyle rivayet etti:
Zeyd b. Hârise, Ca'fer b. Ebû Tâlib ve Abdullah b. Revâha'nın ölüm haberi gelince Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) oturdu; yüzünden hüzün anlaşılıyordu. Ben kapının aralığından bakıyordum. Bir adam ona gelip “Ca'fer'in kadınları ağlıyor” dedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) “Git, onları men et” buyurdu. Adam gitti, sonra gelip “Onları men ettim ama vazgeçmeye yanaşmadılar” dedi. “Git, onları men et” buyurdu. Gitti, sonra gelip “Onları men ettim ama vazgeçmeye yanaşmadılar” dedi. “Öyleyse git, ağızlarına toprak saç” buyurdu. Âişe dedi ki: Ben de “Allah, (hayırdan) uzak olanın burnunu yere sürtsün! Vallahi sen ne Resûlullah'ı (sallallahu aleyhi ve sellem) (rahat) bıraktın ne de (emredileni) yapabildin” dedim.
Sünen-i Nesâî 1847, Kitap 21, Hadis 30