Bu, Allah'ın kullarının kalplerine koyduğu bir merhamettir; Allah ancak merhametli kullarına merhamet eder.

Üsâme b. Zeyd (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:

Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) kızı ona: “Oğlum ölmek üzere, bize gel.” diye haber gönderdi. O da selam söyleterek şöyle haber gönderdi: “Aldığı da Allah'ındır, verdiği de O'nundur. Her şeyin Allah katında belirlenmiş bir eceli vardır. Sabretsin ve sevabını Allah'tan beklesin.” Kızı, mutlaka gelmesi için yemin vererek yeniden haber gönderdi. Bunun üzerine kalktı; yanında Sa'd b. Ubâde, Muâz b. Cebel, Übey b. Ka'b, Zeyd b. Sâbit ve başka adamlar vardı. Çocuk, nefesi hırıldar hâlde Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) uzatıldı; gözlerinden yaşlar boşandı. Sa'd: “Ey Allah'ın Resûlü, bu nedir?” dedi. Şöyle buyurdu: “Bu, Allah'ın kullarının kalplerine koyduğu bir merhamettir. Allah kullarından ancak merhametli olanlara merhamet eder.”