Müseyyeb b. Hazn (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Ebû Tâlib'e ölüm gelip çattığında Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) yanına girdi; yanında Ebû Cehil ve Abdullah b. Ebû Ümeyye vardı. “Amcacığım! Lâ ilâhe illallah de; bu, Allah (azze ve celle) katında onunla senin lehine delil getireceğim bir sözdür” buyurdu. Ebû Cehil ve Abdullah b. Ebû Ümeyye ona: “Ey Ebû Tâlib! Abdülmuttalib'in dininden yüz mü çeviriyorsun?” dediler. Onunla konuşmaya devam ettiler; sonunda onlara söylediği son söz “Abdülmuttalib'in dini üzere” oldu. Bunun üzerine Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) ona: “Senden (istiğfar etmekten) men edilmedikçe senin için mutlaka istiğfar edeceğim” buyurdu. Ardından “Müşrikler için istiğfar etmek Peygamber'e ve iman edenlere yakışmaz” (Tevbe 9/113) âyeti indi ve “Sen sevdiğini hidayete erdiremezsin” (Kasas 28/56) âyeti indi.
Sünen-i Nesâî 2035, Kitap 21, Hadis 218
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، - وَهُوَ ابْنُ ثَوْرٍ - عَنْ مَعْمَرٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ : لَمَّا حَضَرَتْ أَبَا طَالِبٍ الْوَفَاةُ دَخَلَ عَلَيْهِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَعِنْدَهُ أَبُو جَهْلٍ وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي أُمَيَّةَ فَقَالَ : " أَىْ عَمِّ قُلْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ كَلِمَةً أُحَاجُّ لَكَ بِهَا عِنْدَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ " . فَقَالَ لَهُ أَبُو جَهْلٍ وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي أُمَيَّةَ : يَا أَبَا طَالِبٍ أَتَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ . فَلَمْ يَزَالاَ يُكَلِّمَانِهِ حَتَّى كَانَ آخِرُ شَىْءٍ كَلَّمَهُمْ بِهِ عَلَى مِلَّةِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ . فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم : " لأَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ مَا لَمْ أُنْهَ عَنْكَ " . فَنَزَلَتْ { مَا كَانَ لِلنَّبِيِّ وَالَّذِينَ آمَنُوا أَنْ يَسْتَغْفِرُوا لِلْمُشْرِكِينَ } وَنَزَلَتْ { إِنَّكَ لاَ تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ } .