Mü'minlerden ve Müslümanlardan bu diyarın ehline selam olsun; Allah önce ve sonra gidenlere rahmet etsin.

Âişe (radıyallahu anhâ) şöyle rivayet etti:

“Size kendimden ve Peygamber'den (sallallahu aleyhi ve sellem) bahsedeyim mi?” (dedi). “Evet” dedik. (Âişe) dedi ki: Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) yanımda olduğu gecem geldiğinde, (dışarıdan) döndü; nalınlarını ayaklarının yanına koydu, izarının ucunu yatağının üzerine serdi. Benim uyuduğumu zannedecek kadar bir süre kaldı; sonra yavaşça nalınlarını giydi, yavaşça ridâsını aldı, sonra yavaşça kapıyı açtı ve yavaşça çıktı. Ben de gömleğimi başımdan geçirdim, başörtümü örtündüm, izarıma büründüm ve arkasından gittim. Nihayet Bakî'e geldi; ellerini üç defa kaldırdı ve uzun süre (orada kaldı). Sonra döndü, ben de döndüm; hızlandı, ben de hızlandım; seğirtti, ben de seğirttim; koştu, ben de koştum. Ondan önce varıp (eve) girdim. Ancak uzanmıştım ki o da girdi ve: “Neyin var ey Âişe, nefes nefese ve soluk soluğasın?” dedi. “Bir şey yok” dedim. “Ya bana anlatırsın ya da Latîf ve Habîr (olan Allah) bana haber verir” buyurdu. “Ey Allah'ın Resûlü, anam babam sana feda olsun” dedim ve olanı ona anlattım. “Önümde gördüğüm karaltı sen miydin?” dedi. “Evet” dedim. Göğsüme canımı acıtan bir yumruk vurdu, sonra: “Allah'ın ve Resûlünün sana haksızlık edeceğini mi sandın?” buyurdu. “İnsanlar ne gizlerse Allah onu bilir” dedim. Şöyle buyurdu: “Gördüğün sırada Cebrâil bana geldi. Sen elbiselerini çıkarmış olduğun için yanıma girmedi; bana seslendi ve bunu senden gizledi. Ben de ona cevap verdim ve bunu senden gizledim. Uyuduğunu sandım, seni uyandırmak istemedim ve yalnız kalıp korkmandan endişe ettim. (Cebrâil) bana Bakî'e gelip onlar için istiğfar etmemi emretti.” “Ey Allah'ın Resûlü, nasıl diyeyim?” dedim. Şöyle buyurdu: “De ki: Mü'minlerden ve Müslümanlardan bu diyarın ehline selam olsun. Allah bizden önce gidenlere de sonra gidenlere de rahmet etsin. Biz de inşallah size katılacağız.”