İbn Abbâs (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) Mekke ya da Medine bahçelerinden birinin yanından geçerken kabirlerinde azap görmekte olan iki insanın sesini işitti. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Bu ikisi azap görüyorlar; ama (sakınılması zor) büyük bir şeyden dolayı azap görmüyorlar.” Sonra şöyle buyurdu: “Evet (aslında büyüktür); biri idrarından sakınmazdı, diğeri de laf taşırdı.” Sonra bir hurma dalı istedi, onu ikiye kırdı ve her birinin kabri üzerine bir parçasını koydu. Kendisine “Ey Allah'ın Resûlü, bunu niçin yaptın?” denildi. Şöyle buyurdu: “Bunlar kurumadıkça —yahut: kuruyuncaya kadar— umulur ki onlardan (azap) hafifletilir.”
Sünen-i Nesâî 2068, Kitap 21, Hadis 251