Ebû Hüreyre (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) vefat edip Ebû Bekir halife olunca ve Araplardan kâfir olanlar kâfir olunca Ömer şöyle dedi: “Ey Ebû Bekir! İnsanlarla nasıl savaşırsın? Oysa Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurmuştu: 'İnsanlarla, Lâ ilâhe illallah deyinceye kadar savaşmakla emrolundum. Kim Lâ ilâhe illallah derse, hakkı hariç canını ve malını benden korumuş olur; hesabı da Allah'a kalmıştır.'” Ebû Bekir (radıyallahu anh) şöyle dedi: “Vallahi, namaz ile zekâtın arasını ayıranlarla mutlaka savaşacağım. Çünkü zekât malın hakkıdır. Vallahi, Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) verdikleri bir oğlağı bile benden esirgeseler, onu vermedikleri için onlarla savaşırım.” (Ömer dedi ki:) Vallahi, Allah'ın (azze ve celle) Ebû Bekir'in göğsünü savaşa açtığını gördüm ve bunun hak olduğunu anladım.
Sünen-i Nesâî 3091, Kitap 25, Hadis 7