Urve b. ez-Zübeyr şöyle rivayet etti:
Âişe'ye (radıyallahu anhâ) Allah'ın (azze ve celle) “Yetim kızlar hakkında adaleti gözetemeyeceğinizden korkarsanız, hoşunuza giden kadınlarla evlenin” (Nisâ 4/3) sözünü sordum. Şöyle dedi: “Kız kardeşimin oğlu! Bu, velîsinin himayesinde bulunan ve onun malına ortak olan yetim kızdır. Velîsi onun malını ve güzelliğini beğenir; mehrinde adaleti gözetmeden, başkasının ona vereceği kadarını vermeden onunla evlenmek ister. Bu yüzden, onlara karşı adaletli davranmadıkça ve onlara mehirde âdet olan en yüksek miktarı vermedikçe onlarla evlenmekten men edildiler; onların dışında hoşlarına giden kadınlarla evlenmeleri emredildi.”
Urve dedi ki: Âişe şöyle dedi: “Sonra insanlar bunun ardından bu kadınlar hakkında Resûlullah'tan (sallallahu aleyhi ve sellem) fetva istediler. Bunun üzerine Allah (azze ve celle) ”Senden kadınlar hakkında fetva istiyorlar. De ki: Onlar hakkında size fetvayı Allah veriyor“ sözünden ”ve kendileriyle evlenmeye rağbet ettiğiniz“ sözüne kadar (Nisâ 4/127) indirdi.”
Âişe dedi ki: “Allah Teâlâ'nın Kitap'ta okunduğunu bildirdiği şey, içinde ”Yetim kızlar hakkında adaleti gözetemeyeceğinizden korkarsanız, hoşunuza giden kadınlarla evlenin“ bulunan ilk âyettir.”
Âişe dedi ki: “Allah'ın diğer âyetteki ”ve kendileriyle evlenmeye rağbet ettiğiniz“ sözü, sizden birinin, malı ve güzelliği az olduğunda himayesindeki yetim kızdan yüz çevirmesidir. Onlardan yüz çevirmeleri sebebiyle, mallarına rağbet ettikleri yetim kadınlarla da ancak adaletle evlenmekten men edildiler.”
Sünen-i Nesâî 3346, Kitap 26, Hadis 151