Benim ve Abdülmuttalib oğullarının payına düşen sizindir

Amr b. Şuayb'ın babası aracılığıyla dedesi (Abdullah b. Amr) (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:

Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem)'ın yanındaydık. Hevâzin heyeti ona gelip: “Ey Muhammed! Biz (senin) soyundan ve aşiretindeniz; başımıza gelen bela sana gizli değildir. Bize lütufta bulun, Allah da sana lütufta bulunsun” dediler. Bunun üzerine: “Mallarınızla kadınlarınız ve çocuklarınız arasında birini seçin” buyurdu. “Bizi soy şerefimizle mallarımız arasında muhayyer bıraktın; biz kadınlarımızı ve çocuklarımızı seçiyoruz” dediler. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “Benim ve Abdülmuttalib oğullarının payına düşen sizindir. Öğle namazını kıldığımda kalkıp şöyle deyin: 'Kadınlarımız ve çocuklarımız hususunda müminlere -ya da Müslümanlara- karşı Resûlullah'ı aracı kılıyoruz'” buyurdu. Öğleyi kıldıklarında kalkıp bunu söylediler. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “Benim ve Abdülmuttalib oğullarının payına düşen sizindir” buyurdu. Muhâcirler: “Bizim payımıza düşen de Resûlullah'ındır (sallallahu aleyhi ve sellem)” dediler. Ensâr da: “Bizim payımıza düşen de Resûlullah'ındır (sallallahu aleyhi ve sellem)” dedi. Akra' b. Hâbis: “Ben ve Temîm oğulları ise hayır (vermeyiz)” dedi. Uyeyne b. Hısn: “Ben ve Fezâre oğulları ise hayır” dedi. Abbâs b. Mirdâs: “Ben ve Süleym oğulları ise hayır” dedi. Bunun üzerine Süleym oğulları kalkıp: “Yanlış söyledin; bizim payımıza düşen Resûlullah'ındır (sallallahu aleyhi ve sellem)” dediler. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “Ey insanlar! Onların kadınlarını ve çocuklarını kendilerine geri verin. Kim bu ganimetten bir şeyi elinde tutmak isterse, Allah'ın (azze ve celle) bize nasip edeceği ilk ganimetten ona altı farz (deve) vardır” buyurdu. Sonra devesine bindi. İnsanlar da bindiler ve “Ganimetimizi aramızda paylaştır” dediler. Onu bir ağaca doğru sıkıştırdılar; ağaç ridâsını kaptı. Bunun üzerine: “Ey insanlar! Ridâmı bana geri verin. Allah'a yemin ederim ki, Tihâme'nin ağaçları sayısınca hayvanınız olsaydı onu aranızda paylaştırırdım; sonra beni ne cimri ne korkak ne de yalancı bulurdunuz” buyurdu. Sonra bir deveye gelip hörgücünden iki parmağı arasına bir tüy aldı ve şöyle dedi: “İşte! Ganimetten benim için bu (tüy) kadar bile bir şey yoktur, yalnızca beşte bir vardır; beşte bir de size geri döner.” Bunun üzerine bir adam elinde bir yumak kılla ona doğru kalkıp: “Ey Allah'ın Resûlü! Bunu devemin semerinin altındaki keçeyi onarmak için aldım” dedi. Peygamber: “Benim ve Abdülmuttalib oğullarının payına düşen senindir” buyurdu. Adam: “İş bu dereceye mi vardı? Öyleyse benim ona ihtiyacım yok” deyip onu attı. Peygamber de: “Ey insanlar! İpliği de iğneyi de (ganimete) teslim edin; çünkü ganimetten mal aşırmak, kıyamet günü sahibi için bir ayıp ve rezilliktir” buyurdu.