Abdullah b. Abbas (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) zamanında bir âmâ vardı. Onun bir ümmüveledi vardı ve ondan iki oğlu olmuştu. Bu kadın Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) hakkında çokça dil uzatır ve ona söverdi. (Âmâ) onu azarlardı ama o vazgeçmezdi; onu men ederdi ama o durmazdı. (Âmâ dedi ki:) Bir gece Peygamber'i (sallallahu aleyhi ve sellem) andım; o da ona dil uzattı. Dayanamadım; kalkıp kısa kılıcı aldım, karnına dayayıp üzerine abandım ve onu öldürdüm. Sabah olunca kadın öldürülmüş halde bulundu. Bu durum Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) anlatıldı. O da insanları topladı ve: “Üzerinde hakkım bulunan, şunu yapan adama Allah adına yemin veriyorum, ayağa kalksın!” buyurdu. Âmâ titreyerek öne çıktı ve: “Ey Allah'ın Resûlü! Onun sahibi benim. O benim ümmüveledimdi; bana karşı nazik ve yumuşaktı, ondan iki inci gibi oğlum var. Fakat senin hakkında çokça dil uzatır ve sana söverdi. Onu men ederdim, durmazdı; azarlardım, vazgeçmezdi. Dün gece seni andım, o da sana dil uzattı. Ben de kalkıp kısa kılıcı aldım, karnına dayadım ve üzerine abanarak onu öldürdüm” dedi. Bunun üzerine Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “Dikkat edin! Şahit olun ki onun kanı hederdir” buyurdu.
Sünen-i Nesâî 4070, Kitap 37, Hadis 105