Abdullah b. Ömer (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:
Ömer b. el-Hattâb bana şöyle anlattı: Bir gün biz Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yanındayken, elbisesi bembeyaz, saçları simsiyah bir adam çıkageldi. Üzerinde yolculuk izi görünmüyordu, içimizden de kimse onu tanımıyordu. Nihayet Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yanına oturdu, dizlerini onun dizlerine dayadı, ellerini uylukları üzerine koydu, sonra şöyle dedi: “Ey Muhammed! Bana İslâm'ı haber ver.” (Resûlullah) şöyle buyurdu: “Allah'tan başka ilah olmadığına ve Muhammed'in Allah'ın Resûlü olduğuna şahitlik etmen, namazı kılman, zekâtı vermen, Ramazan orucunu tutman ve gücün yeterse Beyt'i haccetmendir.” Adam “Doğru söyledin” dedi. Hem soruyor hem de doğruluyor olmasına şaştık. Sonra “Bana imanı haber ver” dedi. (Resûlullah) “Allah'a, meleklerine, kitaplarına, peygamberlerine, ahiret gününe ve hayrıyla şerriyle kaderin tamamına iman etmendir” buyurdu. Adam “Doğru söyledin” dedi. “Öyleyse bana ihsanı haber ver” dedi. “Allah'a, O'nu görüyormuş gibi ibadet etmendir; sen O'nu görmüyorsan da O seni görür” buyurdu. “Öyleyse bana kıyameti haber ver” dedi. “Bu konuda kendisine soru sorulan, sorandan daha bilgili değildir” buyurdu. “Öyleyse bana alametlerini haber ver” dedi. “Cariyenin efendisini doğurması ve yalınayak, çıplak, yoksul koyun çobanlarının bina yapmakta birbirleriyle yarıştıklarını görmendir” buyurdu. Ömer dedi ki: Üç (gün) bekledim. Sonra Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) bana “Ey Ömer! Soru soranın kim olduğunu biliyor musun?” dedi. “Allah ve Resûlü daha iyi bilir” dedim. “O, Cibrîl'di (aleyhisselâm); size dininizin işini öğretmek için gelmişti” buyurdu.
Sünen-i Nesâî 4990, Kitap 47, Hadis 6