Ebû Saîd el-Hudrî (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Sizden birinin dünyada kendisine ait bir hak konusundaki tartışması, müminlerin ateşe sokulan kardeşleri hakkında Rablerine karşı yaptıkları tartışmadan daha şiddetli değildir. Şöyle derler: ‘Rabbimiz! Kardeşlerimiz bizimle namaz kılar, bizimle oruç tutar, bizimle haccederlerdi; sen ise onları ateşe soktun.’ (Allah) şöyle buyurur: ‘Gidin, onlardan tanıdıklarınızı çıkarın.’ Onlara gelirler ve onları suretlerinden tanırlar. Onlardan kimini ateş baldırlarının yarısına kadar, kimini de topuklarına kadar yakalamıştır. Onları çıkarırlar ve ‘Rabbimiz! Emrettiğin kimseleri çıkardık’ derler. (Allah) ‘Kalbinde bir dinar ağırlığınca iman bulunanı çıkarın’ buyurur. Sonra ‘Kalbinde yarım dinar ağırlığınca (iman) bulunanı’ buyurur. Nihayet ‘Kalbinde zerre ağırlığınca (iman) bulunanı’ buyurur.” Ebû Saîd dedi ki: Kim (buna) inanmazsa şu âyeti okusun: “Şüphesiz Allah kendisine ortak koşulmasını bağışlamaz; bundan başkasını dilediği kimse için bağışlar...” “azîm” sözüne kadar (Nisâ 4/48).
Sünen-i Nesâî 5010, Kitap 47, Hadis 26