Kâ'b b. Mâlik (radıyallahu anh), Tebük Gazvesi'nde Resûlullah'tan (sallallahu aleyhi ve sellem) geri kalışını anlatırken şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) sabah vakti (Medine'ye) geldi. Bir yolculuktan döndüğünde önce mescide uğrar, orada iki rekât namaz kılar, sonra insanlar için otururdu. Bunu yapınca geri kalanlar ona gelip özür beyan etmeye ve yemin etmeye başladılar. Seksen küsur kişiydiler. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) onların görünürdeki hâllerini kabul etti, biatlerini aldı, onlar için mağfiret diledi ve iç yüzlerini Allah'a (azze ve celle) havale etti. Nihayet ben geldim. Selam verince öfkeli birinin tebessümüyle gülümsedi, sonra “Gel!” buyurdu. Gidip önünde oturdum. Bana, “Seni geri bırakan ne oldu? Binek satın almamış mıydın?” buyurdu. Dedim ki: “Ey Allah'ın Resûlü! Vallahi senden başka dünya ehlinden birinin yanında otursaydım, onun öfkesinden (bir mazeretle) kurtulacağımı düşünürdüm; bana tartışma yeteneği verilmiştir. Fakat vallahi biliyorum ki, bugün benden razı olasın diye sana yalan bir söz söylersem, yakında Allah (azze ve celle) seni bana öfkelendirecektir. Eğer sana, bana kızacağın doğru bir söz söylersem, onda Allah'ın affını umarım. Vallahi senden geri kaldığım zamanki kadar hiçbir zaman güçlü ve varlıklı olmamıştım.” Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem), “Bu, doğru söyledi. Kalk, Allah senin hakkında hüküm verinceye kadar (bekle).” buyurdu. Kalkıp gittim. (Hadis) kısaltılmıştır.
Sünen-i Nesâî 731, Kitap 8, Hadis 44