On iki melek o hamdi yükseltmek için yarıştı; Arş'a varıncaya kadar hiçbir şey onu durduramadı.

Vâil b. Hucr (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) arkasında namaz kıldım. Tekbir aldığında ellerini kulaklarının biraz altına kadar kaldırdı. ‘Gazaba uğrayanların ve sapanların yoluna değil’ (Fâtiha 1/7) okuyunca “Âmin” dedi; ben arkasındayken bunu işittim. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) bir adamın “Elhamdülillâhi hamden kesîran tayyiben mübâreken fîh (Çok, temiz ve içinde bereket bulunan hamd Allah'adır)” dediğini işitti. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) namazından selam verince “Namazdaki o sözün sahibi kim?” diye sordu. Adam “Benim, ey Allah'ın Resûlü. Onunla kötü bir şey kastetmedim” dedi. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “On iki melek onu (yükseltmek için) yarıştı; Arş'a varıncaya kadar hiçbir şey onu durduramadı.”