Übey b. Ka'b (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Müslüman olduğumdan beri içime bir şüphe düşmedi; ancak şu müstesna: Bir âyet okudum, bir başkası da onu benim okuyuşumdan farklı okudu. “Onu bana Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) okuttu” dedim. Öbürü de “Onu bana Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) okuttu” dedi. Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) gittim ve “Ey Allah'ın Peygamberi! Bana şu şu âyeti okuttun mu?” dedim. “Evet” buyurdu. Öbürü de “Bana şu şu âyeti okutmadın mı?” dedi. “Evet” buyurdu ve şöyle devam etti: “Cebrâil ile Mîkâil (aleyhimesselâm) bana geldiler. Cebrâil sağıma, Mîkâil soluma oturdu. Cebrâil (aleyhisselâm) ‘Kur'an'ı bir harf üzere oku’ dedi. Mîkâil ‘Ondan artırmasını iste, ondan artırmasını iste’ dedi. Sonunda yedi harfe ulaştı. Her harf şifa verici ve yeterlidir.”
Sünen-i Nesâî 941, Kitap 11, Hadis 66