Enes b. Mâlik (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) Uhud günü Hamza'nın yanına geldi, başında durdu ve onun (vücudunun) parçalandığını gördü. Şöyle buyurdu: “Safiyye'nin içi yanacak olmasaydı, onu yırtıcı hayvanlar ve kuşlar yesin de kıyamet günü onların karınlarından haşredilsin diye (burada) bırakırdım.” (Enes) dedi ki: Sonra bir nemire (eski bir örtü) istedi ve onu bununla kefenledi. (Örtü) başına doğru çekildiğinde ayakları açıkta kalıyor, ayaklarına doğru çekildiğinde başı açıkta kalıyordu. (Enes) dedi ki: Ölüler çoğaldı, elbiseler azaldı. Bir, iki, üç kişi tek bir bezle kefenlenir, sonra bir tek kabre defnedilirdi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) onlar hakkında “Hangisi daha çok Kur'an biliyor?” diye sorar ve onu kıble tarafına öne koyardı. (Enes) dedi ki: Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) onları defnetti ve onlara (cenaze) namaz(ı) kılmadı.
Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Enes hadisi hasen garîbdir; onu Enes hadisi olarak ancak bu yoldan biliyoruz. Nemire, eski yıpranmış örtüdür. Bu hadisin rivayetinde Üsâme b. Zeyd'e muhalefet edilmiştir: Leys b. Sa'd onu İbn Şihâb'dan, o Abdurrahman b. Ka'b b. Mâlik'ten, o da Câbir b. Abdullah'tan rivayet etmiştir. Ma'mer de Zührî'den, o Abdullah b. Sa'lebe'den, o da Câbir'den rivayet etmiştir. Onu Zührî'den, Enes'ten rivayet olarak zikreden Üsâme b. Zeyd'den başka birini bilmiyoruz. Muhammed'e (Buhârî) bu hadisi sordum; şöyle dedi: Leys'in İbn Şihâb'dan, onun Abdurrahman b. Ka'b b. Mâlik'ten, onun da Câbir'den rivayet ettiği hadis daha sahihtir.
Câmiu't-Tirmizî 1016, Kitap 10, Hadis 52