Vâil b. Hucr el-Kindî (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) zamanında bir kadın namaza gitmek üzere çıktı. Bir adam ona rastladı, onu (zorla) altına alıp ondan muradını aldı. Kadın bağırdı, adam da gitti. (O sırada) yanından bir adam geçti. Kadın: “Şu adam bana şöyle şöyle yaptı” dedi. Muhâcirlerden bir topluluğa da rastladı ve “Şu adam bana şöyle şöyle yaptı” dedi. Gittiler, kadının kendisiyle ilişkiye girdiğini zannettiği adamı yakalayıp ona getirdiler. Kadın: “Evet, işte bu” dedi. Onu Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) getirdiler. (Resûlullah) recmedilmesini emredince, kadınla ilişkiye girmiş olan asıl kişi kalkıp: “Yâ Resûlallah! Onun (bu işi yapan) adamı benim” dedi. (Resûlullah) kadına: “Git, Allah seni bağışladı” buyurdu. (Yakalanan) adama da güzel bir söz söyledi. Kadınla ilişkiye giren adam için de: “Onu recmedin” buyurdu ve: “Öyle bir tövbe etti ki, o tövbeyi Medine halkı yapsaydı, onlardan kabul edilirdi” dedi.
Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu hadis hasen garîb sahihtir. Alkame b. Vâil b. Hucr babasından (hadis) işitmiştir; o, Abdülcebbâr b. Vâil'den büyüktür. Abdülcebbâr b. Vâil ise babasından işitmemiştir.
Câmiu't-Tirmizî 1454, Kitap 17, Hadis 37