İbn Ömer (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem), ashabı için şu sözlerle dua etmeden bir meclisten pek nadir kalkardı: “Allahım! Bize, bizimle sana isyan arasına engel olacak kadar haşyetinden; bizi cennetine ulaştıracak kadar sana itaatten; dünya musibetlerini bize hafifletecek kadar da yakînden pay ayır. Bizi yaşattığın sürece kulaklarımızdan, gözlerimizden ve kuvvetimizden faydalandır ve bunu bizden (geriye kalan) mirasçı kıl. Öcümüzü bize zulmedenlerden al, bize düşmanlık edenlere karşı bize yardım et. Musibetimizi dinimizde kılma. Dünyayı en büyük kaygımız ve ilmimizin varacağı son nokta kılma. Bize merhamet etmeyecek kimseyi başımıza musallat etme.”
Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu hadis hasen garîbdir. Bazıları bu hadisi Hâlid b. Ebû İmrân'dan, o Nâfi'den, o da İbn Ömer'den rivayet etmiştir.
Câmiu't-Tirmizî 3502, Kitap 48, Hadis 133