Allah batıda, genişliği yetmiş yıllık yol olan ve güneş oradan doğuncaya dek kapanmayan bir tövbe kapısı kıldı.

Zirr b. Hubeyş şöyle rivayet etti:

Safvân b. Assâl el-Murâdî'ye geldim. Bana “Seni ne getirdi?” dedi. “İlim talebi” dedim. Dedi ki: “Bana ulaştığına göre melekler, ilim talep edene, yaptığı şeyden hoşnut olarak kanatlarını gererler.” Dedim ki: “Mestler üzerine mesh hakkında içimde bir şey yer etti —ya da ‘içime takıldı’ dedi—. Bu konuda Resûlullah'tan (sallallahu aleyhi ve sellem) bir şey ezberledin mi?” Dedi ki: “Evet. Yolculukta —ya da yolcu— olduğumuzda, cünüplük dışında mestlerimizi üç (gün) çıkarmamakla emrolunurduk; ama büyük abdest, küçük abdest ve uyku sebebiyle (çıkarmazdık).” Dedim ki: “Peki sevgi hakkında Resûlullah'tan (sallallahu aleyhi ve sellem) bir şey ezberledin mi?” Dedi ki: “Evet. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ile yolculuklarının birinde birlikteydik. Topluluğun en sonunda bulunan kaba, katı bir bedevi adam gür bir sesle ona ‘Ey Muhammed! Ey Muhammed!’ diye seslendi. Topluluk ona ‘Sus! Sen bundan nehyolundun’ dedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) de ona onun sesine yakın bir sesle ‘Hâûm (Buyur)!’ diye cevap verdi. Adam ‘(Kişi) bir topluluğu sever, ama henüz onlara yetişemez (ne olur)?’ dedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ‘Kişi sevdiğiyle beraberdir’ buyurdu.” Zirr dedi ki: Bana anlatmaya devam etti; nihayet Allah'ın batıda tövbe için genişliği yetmiş yıllık yol olan bir kapı kıldığını, güneş o taraftan doğuncaya kadar onun kapanmayacağını anlattı. Allah'ın (azze ve celle) şu sözü bunu ifade eder: “Rabbinin âyetlerinden bazısının geldiği gün, hiçbir kimseye imanı fayda vermez...” (En'âm 6/158)

Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu hadis hasen sahihtir.