Onlar öyle bir topluluktur ki yanlarında oturan kimse bedbaht olmaz.

Ebû Hüreyre ya da Ebû Saîd el-Hudrî (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:

(İkisi) dedi ki: Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Allah'ın, insanların (amellerini yazan) kâtiplerden ayrı olarak yeryüzünde dolaşan melekleri vardır. Allah'ı zikreden toplulukları buldukları zaman birbirlerine ‘Aradığınıza gelin!’ diye seslenirler. Gelip dünya semasına kadar onları kuşatırlar. Allah şöyle buyurur: ‘Kullarımı ne yapar hâlde bıraktınız?’ Onlar da ‘Onları Sana hamd ederken, Seni yüceltirken ve Seni zikrederken bıraktık’ derler. Allah ‘Peki Beni gördüler mi?’ buyurur. ‘Hayır’ derler. Allah ‘Ya Beni görselerdi nasıl olurdu?’ buyurur. ‘Seni görselerdi daha çok hamd eder, daha çok yüceltir ve Seni daha çok zikrederlerdi’ derler. Allah ‘Ne istiyorlar?’ buyurur. ‘Cenneti istiyorlar’ derler. Allah ‘Onu gördüler mi?’ buyurur. ‘Hayır’ derler. Allah ‘Ya onu görselerdi nasıl olurdu?’ buyurur. ‘Onu görselerdi onu daha çok ister ve ona daha çok hırs gösterirlerdi’ derler. Allah ‘Neden sığınıyorlar?’ buyurur. ‘Cehennemden sığınıyorlar’ derler. Allah ‘Onu gördüler mi?’ buyurur. ‘Hayır’ derler. Allah ‘Ya onu görselerdi nasıl olurdu?’ buyurur. ‘Onu görselerdi ondan daha çok kaçar, ondan daha çok korkar ve ondan daha çok (Sana) sığınırlardı’ derler. Allah ‘Sizi şahit tutuyorum ki onları bağışladım’ buyurur. ‘Aralarında falan çok günahkâr kimse var; o, onları kastetmedi, sadece bir ihtiyacı için yanlarına geldi’ derler. Allah ‘Onlar öyle bir topluluktur ki yanlarında oturan bedbaht olmaz’ buyurur.”

Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu hadis hasen sahihtir. (Bu hadis) Ebû Hüreyre'den bu yoldan başka şekilde de rivayet edilmiştir.