Osmân b. Abdullah b. Mevheb şöyle rivayet etti:
Mısır ehlinden bir adam Beytullah'ı haccetti. Oturan bir topluluk görüp: “Bunlar kim?” dedi. “Kureyş” dediler. “Peki şu yaşlı zat kim?” dedi. “İbn Ömer” dediler. Ona gelip şöyle dedi: “Sana bir şey soracağım, bana anlat. Bu Beyt'in hürmeti hakkı için seni Allah adına and veriyorum: Osmân'ın Uhud günü kaçtığını biliyor musun?” “Evet” dedi. “Rıdvan bey'atinde bulunmayıp ona katılmadığını biliyor musun?” “Evet” dedi. “Bedir günü bulunmayıp savaşa katılmadığını biliyor musun?” “Evet” dedi. Adam: “Allahu ekber!” dedi. İbn Ömer ona şöyle dedi: “Gel, sorduklarını sana açıklayayım. Uhud günü kaçmasına gelince, şahitlik ederim ki Allah onu affetmiş ve bağışlamıştır. Bedir günü bulunmamasına gelince, Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) kızı onun nikâhı altındaydı. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ona: ‘Sana Bedir'de bulunan bir adamın ecri ve ganimet payı vardır’ buyurmuş ve hasta olan kızının yanında kalmasını emretmişti. Rıdvan bey'atinde bulunmamasına gelince, Mekke'de Osmân'dan daha itibarlı biri olsaydı, Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) Osmân'ın yerine onu gönderirdi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) Osmân'ı Mekke'ye gönderdi; Rıdvan bey'ati de Osmân Mekke'ye gittikten sonra oldu. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) sağ elini göstererek: ‘Bu, Osmân'ın elidir’ buyurdu ve onu (öbür) eline vurup: ‘Bu da Osmân için (bey'attir)’ buyurdu.” Sonra İbn Ömer adama: “Bunu şimdi yanında götür!” dedi.
Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu hadis hasen sahihtir.
Câmiu't-Tirmizî 3706, Kitap 49, Hadis 102