Ebû Hüreyre (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Ben, Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) ashabından bir adama, Kur'an'dan kendisinden daha iyi bildiğim âyetleri sorardım; ona ancak bana bir şey yedirsin diye sorardım. Ca'fer b. Ebû Tâlib'e sorduğumda, beni evine götürmedikçe bana cevap vermezdi. (Evinde) hanımına: “Ey Esmâ! Bize bir şeyler yedir” derdi. Bize yedirince de bana cevap verirdi. Ca'fer yoksulları sever, onlarla oturur, onlarla konuşur, onlar da onunla konuşurlardı. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) de ona “Ebü'l-Mesâkîn” (yoksulların babası) künyesini verirdi.
Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu hadis garîbdir. Ebû İshâk el-Mahzûmî, İbrâhîm b. el-Fadl el-Medenî'dir; bazı hadis ehli onu hafızası yönünden tenkit etmiştir; onun garîb rivayetleri vardır.
Câmiu't-Tirmizî 3766, Kitap 49, Hadis 165