Sâlim (b. Abdullah) şöyle dedi:
Abdülmelik, Haccâc'a hacda İbn Ömer'e muhalefet etmemesini yazdı. Arafe günü güneş zevale erdiği zaman İbn Ömer (radıyallahu anh) geldi, ben de onunla birlikteydim. Haccâc'ın çadırının yanında seslendi. (Haccâc) üzerinde usfurla boyanmış bir örtü olduğu hâlde çıktı ve: “Neyin var, ey Ebû Abdurrahman?” dedi. (İbn Ömer): “Eğer sünneti istiyorsan, (vakfe yerine) gitme vakti!” dedi. (Haccâc): “Bu saatte mi?” dedi. “Evet” dedi. (Haccâc): “Öyleyse başımdan su dökünceye kadar bana mühlet ver, sonra çıkayım” dedi. (İbn Ömer bineğinden) indi ve Haccâc çıkıncaya kadar (bekledi). (Haccâc) benimle babamın arasında yürüdü. Ben (ona): “Eğer sünneti istiyorsan hutbeyi kısa tut ve vakfeye acele et” dedim. Bunun üzerine Abdullah'a bakmaya başladı. Abdullah bunu görünce: “Doğru söyledi” dedi.
Sahîh-i Buhârî 1660, Kitap 25, Hadis 141