Abdullah b. Ebû Katâde şöyle rivayet etti:
Babam Hudeybiye yılında yola çıktı. Arkadaşları ihrama girdi, o ise ihrama girmedi. Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) bir düşmanın kendisine saldırmak istediği haber verildi; Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) de yola koyuldu. (Babam şöyle dedi:) “Ben onun ashabıyla birlikteyken onlar birbirlerine bakıp gülüşüyorlardı. Baktım, bir yaban eşeği gördüm. Ona saldırdım, mızrakla vurdum ve onu yere serdim. Onlardan yardım istedim, bana yardım etmeyi kabul etmediler. Onun etinden yedik. (Peygamber'den) ayrı düşmekten korktuk. Peygamber'i (sallallahu aleyhi ve sellem) aramaya çıktım; atımı bir süre koşturuyor, bir süre de yürütüyordum. Gecenin ortasında Gıfâroğullarından bir adama rastladım. ”Peygamber'i (sallallahu aleyhi ve sellem) nerede bıraktın?“ dedim. ”Onu Ta'hin'de bıraktım; Sukyâ'da öğle istirahati yapacak“ dedi. (Ona ulaşınca) ”Ey Allah'ın Resûlü! Ashabın sana selam ve Allah'ın rahmetini iletiyorlar. Senden ayrı düşmekten korkuyorlar; onları bekle“ dedim. (Sonra) ”Ey Allah'ın Resûlü! Bir yaban eşeği avladım, yanımda ondan artan (et) var“ dedim. Bunun üzerine (Peygamber), ihramlı oldukları hâlde topluluğa: ”Yiyin!" buyurdu.
Sahîh-i Buhârî 1821, Kitap 28, Hadis 1