Ebû Katâde (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Hudeybiye yılında Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) ile birlikte yola çıktık. Arkadaşları ihrama girdi, ben ise ihrama girmedim. Gayka'da bir düşman bulunduğu bize haber verildi, biz de onlara doğru yöneldik. Arkadaşlarım bir yaban eşeği gördüler ve birbirlerine bakıp gülüşmeye başladılar. Ben de baktım ve onu gördüm. Atımı onun üzerine sürdüm, mızrakla vurdum ve onu yere serdim. Onlardan yardım istedim, bana yardım etmeyi kabul etmediler. Ondan yedik. Sonra Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) yetiştim. (Ondan) ayrı düşmekten korkmuştuk; atımı bir süre koşturuyor, bir süre de üzerinde yürütüyordum. Gecenin ortasında Gıfâroğullarından bir adama rastladım ve “Resûlullah'ı (sallallahu aleyhi ve sellem) nerede bıraktın?” dedim. “Onu Ta'hin'de bıraktım; Sukyâ'da öğle istirahati yapacak” dedi. Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) yetişip yanına varınca şöyle dedim: “Ey Allah'ın Resûlü! Ashabın (beni) gönderdiler; sana selam, Allah'ın rahmetini ve bereketlerini iletiyorlar. Düşmanın kendilerini senden ayırmasından korkuyorlar; onları bekle.” O da (bekledi). Sonra “Ey Allah'ın Resûlü! Biz bir yaban eşeği avladık, yanımızda ondan artan (et) var” dedim. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ihramlı oldukları hâlde ashabına: “Yiyin!” buyurdu.
Sahîh-i Buhârî 1822, Kitap 28, Hadis 2