Âişe (radıyallahu anhâ) şöyle rivayet etti:
Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) üzerinden, gündüzün iki ucundan birinde Ebû Bekir'in evine gelmediği gün pek az geçerdi. Medine'ye çıkmasına izin verilince, bir de baktık ki öğle vakti bize gelmiş. Ebû Bekir'e bu haber verildi; o da: “Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) bu saatte bize ancak bir iş ortaya çıktığı için gelmiştir” dedi. (Peygamber) yanına girince Ebû Bekir'e: “Yanındakileri çıkar” buyurdu. “Ey Allah'ın Resûlü! Onlar ancak benim iki kızımdır” dedi; yani Âişe ve Esmâ'yı (kastetti). “Bana (Medine'ye) çıkma izni verildiğini biliyor musun?” buyurdu. “Arkadaşlık (isterim), ey Allah'ın Resûlü!” dedi. “Arkadaşlık” buyurdu. “Ey Allah'ın Resûlü! Benim, çıkış için hazırladığım iki dişi devem var; birini al” dedi. “Onu bedeliyle aldım” buyurdu.
Sahîh-i Buhârî 2138, Kitap 34, Hadis 90