Mağaraya sığınan üç kişinin üzerine kaya kapandı; her biri salih ameliyle dua edince Allah kayayı açtı.

Kaynak
Sahîh-i Buhârî 2333, Kitap 41, Hadis 14
Türkçe meal

Abdullah b. Ömer (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:

Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Üç kişi yürürken onları yağmur yakaladı; bir dağdaki mağaraya sığındılar. Dağdan bir kaya yuvarlanıp mağaralarının ağzına düştü ve üzerlerine kapandı. Birbirlerine şöyle dediler: ‘Allah için işlediğiniz salih amellere bakın da onlarla Allah'a dua edin; belki onu sizden açar.’ İçlerinden biri şöyle dedi: ‘Allah'ım! Benim çok yaşlı iki ihtiyar anne babam ve küçük çocuklarım vardı; onlar için (hayvan) güderdim. Akşam yanlarına döndüğümde süt sağar, çocuklarımdan önce anne babamdan başlayarak onlara içirirdim. Bir gün geciktim ve akşam oluncaya kadar gelemedim. Onları uyumuş buldum. Her zaman sağdığım gibi sağdım ve başlarında durdum. Onları uyandırmaktan hoşlanmıyordum, çocuklara (onlardan önce) içirmekten de hoşlanmıyordum. Çocuklar ise ayaklarımın dibinde (açlıktan) feryat ediyorlardı. Nihayet tan yeri ağardı. Eğer bunu senin rızanı isteyerek yaptığımı biliyorsan, bize gökyüzünü göreceğimiz bir aralık aç.’ Allah da (bir aralık) açtı, gökyüzünü gördüler. Diğeri şöyle dedi: ‘Allah'ım! Benim bir amcamın kızı vardı; onu, erkeklerin kadınları en şiddetli sevdiği gibi sevdim. Ondan (kendisini) istedim; ona yüz dinar getirinceye kadar kabul etmedi. Çabalayıp onu topladım. Onun iki ayağı arasına oturunca: Ey Allah'ın kulu! Allah'tan kork, mührü ancak hakkıyla aç! dedi. Ben de kalktım. Eğer bunu senin rızanı isteyerek yaptığımı biliyorsan, bizden bir aralık aç.’ (Allah) da açtı. Üçüncüsü şöyle dedi: ‘Allah'ım! Ben bir farak pirinç karşılığında bir işçi tuttum. İşini bitirince: Hakkımı ver, dedi. Ona (hakkını) arz ettim, fakat ondan yüz çevirdi. Ben onu ekmeye devam ettim; nihayet ondan sığırlar ve çobanını bir araya getirdim. (Sonra) bana gelip: Allah'tan kork! dedi. Ben: Şu sığırlara ve çobanlarına git de al, dedim. Allah'tan kork, benimle alay etme! dedi. Ben: Ben seninle alay etmiyorum, al, dedim. O da aldı. Eğer bunu senin rızanı isteyerek yaptığımı biliyorsan, geri kalanı da aç.’ Allah da (kalanı) açtı.”

Ebû Abdullah (Buhârî) dedi ki: İbn Ukbe, Nâfi'den (“fe-bageytü” yerine) “fe-saaytü” (çabaladım) lafzıyla rivayet etti.

Sahîh-i Buhârî 2333, Kitap 41, Hadis 14

Arapça metin
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْمُنْذِرِ، حَدَّثَنَا أَبُو ضَمْرَةَ، حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ عُقْبَةَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " بَيْنَمَا ثَلاَثَةُ نَفَرٍ يَمْشُونَ أَخَذَهُمُ الْمَطَرُ، فَأَوَوْا إِلَى غَارٍ فِي جَبَلٍ، فَانْحَطَّتْ عَلَى فَمِ غَارِهِمْ صَخْرَةٌ مِنَ الْجَبَلِ فَانْطَبَقَتْ عَلَيْهِمْ، فَقَالَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ انْظُرُوا أَعْمَالاً عَمِلْتُمُوهَا صَالِحَةً لِلَّهِ فَادْعُوا اللَّهَ بِهَا لَعَلَّهُ يُفَرِّجُهَا عَنْكُمْ. قَالَ أَحَدُهُمُ اللَّهُمَّ إِنَّهُ كَانَ لِي وَالِدَانِ شَيْخَانِ كَبِيرَانِ، وَلِي صِبْيَةٌ صِغَارٌ كُنْتُ أَرْعَى عَلَيْهِمْ، فَإِذَا رُحْتُ عَلَيْهِمْ حَلَبْتُ، فَبَدَأْتُ بِوَالِدَىَّ أَسْقِيهِمَا قَبْلَ بَنِيَّ، وَإِنِّي اسْتَأْخَرْتُ ذَاتَ يَوْمٍ فَلَمْ آتِ حَتَّى أَمْسَيْتُ، فَوَجَدْتُهُمَا نَامَا، فَحَلَبْتُ كَمَا كُنْتُ أَحْلُبُ، فَقُمْتُ عِنْدَ رُءُوسِهِمَا، أَكْرَهُ أَنْ أُوقِظَهُمَا، وَأَكْرَهُ أَنْ أَسْقِيَ الصِّبْيَةَ، وَالصِّبْيَةُ يَتَضَاغَوْنَ عِنْدَ قَدَمَىَّ، حَتَّى طَلَعَ الْفَجْرُ، فَإِنْ كُنْتَ تَعْلَمُ أَنِّي فَعَلْتُهُ ابْتِغَاءَ وَجْهِكَ فَافْرُجْ لَنَا فَرْجَةً نَرَى مِنْهَا السَّمَاءَ. فَفَرَجَ اللَّهُ فَرَأَوُا السَّمَاءَ. وَقَالَ الآخَرُ اللَّهُمَّ إِنَّهَا كَانَتْ لِي بِنْتُ عَمٍّ أَحْبَبْتُهَا كَأَشَدِّ مَا يُحِبُّ الرِّجَالُ النِّسَاءَ، فَطَلَبْتُ مِنْهَا فَأَبَتْ حَتَّى أَتَيْتُهَا بِمِائَةِ دِينَارٍ، فَبَغَيْتُ حَتَّى جَمَعْتُهَا، فَلَمَّا وَقَعْتُ بَيْنَ رِجْلَيْهَا قَالَتْ يَا عَبْدَ اللَّهِ اتَّقِ اللَّهَ، وَلاَ تَفْتَحِ الْخَاتَمَ إِلاَّ بِحَقِّهِ، فَقُمْتُ، فَإِنْ كُنْتَ تَعْلَمُ أَنِّي فَعَلْتُهُ ابْتِغَاءَ وَجْهِكَ فَافْرُجْ عَنَّا فَرْجَةً. فَفَرَجَ. وَقَالَ الثَّالِثُ اللَّهُمَّ إِنِّي اسْتَأْجَرْتُ أَجِيرًا بِفَرَقِ أَرُزٍّ، فَلَمَّا قَضَى عَمَلَهُ قَالَ أَعْطِنِي حَقِّي. فَعَرَضْتُ عَلَيْهِ، فَرَغِبَ عَنْهُ، فَلَمْ أَزَلْ أَزْرَعُهُ حَتَّى جَمَعْتُ مِنْهُ بَقَرًا وَرَاعِيهَا فَجَاءَنِي فَقَالَ اتَّقِ اللَّهَ. فَقُلْتُ اذْهَبْ إِلَى ذَلِكَ الْبَقَرِ وَرُعَاتِهَا فَخُذْ. فَقَالَ اتَّقِ اللَّهَ وَلاَ تَسْتَهْزِئْ بِي. فَقُلْتُ إِنِّي لاَ أَسْتَهْزِئُ بِكَ فَخُذْ. فَأَخَذَهُ، فَإِنْ كُنْتَ تَعْلَمُ أَنِّي فَعَلْتُ ذَلِكَ ابْتِغَاءَ وَجْهِكَ فَافْرُجْ مَا بَقِيَ، فَفَرَجَ اللَّهُ " . قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ وَقَالَ ابْنُ عُقْبَةَ عَنْ نَافِعٍ فَسَعَيْتُ.

Hata bildir

Sahîh-i Buhârî 2333 metninde gördüğünüz hatayı bildirin. Bildiriminiz incelendikten sonra düzeltilir.

Hata türü