Eymen şöyle dedi:
Âişe'nin (radıyallahu anhâ) yanına girdim ve şöyle dedim: “Ben Utbe b. Ebû Leheb'in kölesiydim. O öldü ve oğulları bana mirasçı oldu. Onlar beni İbn Ebû Amr'a sattılar, İbn Ebû Amr da beni azat etti. Utbe'nin oğulları ise velâyı (kendilerine) şart koştular.” (Âişe) şöyle dedi: Berîre mükâtebe iken (yanıma) girdi ve: “Beni satın al ve azat et” dedi. (Âişe): “Olur” dedi. (Berîre): “Velâmı şart koşmadıkça beni satmazlar” dedi. (Âişe): “Benim buna ihtiyacım yok” dedi. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) bunu işitti -ya da bu ona ulaştı- ve Âişe'ye sordu. Âişe de (Berîre'nin) kendisine söylediğini anlattı. (Peygamber): “Onu satın al ve azat et; bırak, istedikleri şartı koşsunlar” buyurdu. Âişe onu satın alıp azat etti; sahipleri de velâyı şart koştular. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem): “Velâ azat edenindir, yüz şart koşsalar bile” buyurdu.
Sahîh-i Buhârî 2565, Kitap 50, Hadis 6
حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ أَيْمَنَ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي أَيْمَنُ، قَالَ دَخَلْتُ عَلَى عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ فَقُلْتُ كُنْتُ غُلاَمًا لِعُتْبَةَ بْنِ أَبِي لَهَبٍ، وَمَاتَ وَوَرِثَنِي بَنُوهُ، وَإِنَّهُمْ بَاعُونِي مِنَ ابْنِ أَبِي عَمْرٍو، فَأَعْتَقَنِي ابْنُ أَبِي عَمْرٍو، وَاشْتَرَطَ بَنُو عُتْبَةَ الْوَلاَءَ. فَقَالَتْ دَخَلَتْ بَرِيرَةُ وَهْىَ مُكَاتَبَةٌ فَقَالَتِ اشْتَرِينِي وَأَعْتِقِينِي. قَالَتْ نَعَمْ. قَالَتْ لاَ يَبِيعُونِي حَتَّى يَشْتَرِطُوا وَلاَئِي. فَقَالَتْ لاَ حَاجَةَ لِي بِذَلِكَ. فَسَمِعَ بِذَلِكَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَوْ بَلَغَهُ، فَذَكَرَ لِعَائِشَةَ، فَذَكَرَتْ عَائِشَةُ مَا قَالَتْ لَهَا، فَقَالَ " اشْتَرِيهَا وَأَعْتِقِيهَا، وَدَعِيهِمْ يَشْتَرِطُونَ مَا شَاءُوا ". فَاشْتَرَتْهَا عَائِشَةُ فَأَعْتَقَتْهَا وَاشْتَرَطَ أَهْلُهَا الْوَلاَءَ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " الْوَلاَءُ لِمَنْ أَعْتَقَ، وَإِنِ اشْتَرَطُوا مِائَةَ شَرْطٍ ".