Hârice b. Zeyd el-Ensârî, onların kadınlarından olup Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) biat etmiş bulunan Ümmü'l-Alâ'dan şöyle rivayet etti:
Ensâr muhâcirlerin (kendi yanlarında) oturmaları için kur'a çektiğinde, Osman b. Maz'ûn'un payı oturma hususunda (bize) çıktı. Ümmü'l-Alâ dedi ki: Osman b. Maz'ûn yanımızda oturdu; sonra hastalandı. Ona baktık; nihayet vefat edip onu elbiselerine sardığımızda Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) yanımıza girdi. Ben: “Allah'ın rahmeti üzerine olsun ey Ebü's-Sâib! Senin hakkındaki şahitliğim şudur ki Allah sana ikram etmiştir” dedim. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) bana: “Allah'ın ona ikram ettiğini sen nereden biliyorsun?” buyurdu. “Bilmiyorum; babam anam sana feda olsun ey Allah'ın Resûlü!” dedim. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Osman'a gelince, vallahi ona yakîn (ölüm) gelmiştir. Ben onun için hayır umuyorum. Vallahi ben Allah'ın Resûlü olduğum hâlde bana ne yapılacağını bilmiyorum.” (Ümmü'l-Alâ) dedi ki: Vallahi bundan sonra hiç kimseyi asla temize çıkarmam. Bu beni üzdü. Sonra uyudum ve (rüyada) bana Osman için akan bir pınar gösterildi. Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) gelip ona haber verdim. “O, onun amelidir” buyurdu.
Sahîh-i Buhârî 2687, Kitap 52, Hadis 48