Âişe (radıyallahu anhâ) şöyle rivayet etti:
Yanımda Buâs (savaşı) şarkılarını söyleyen iki cariye varken Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) yanıma girdi. Yatağa uzandı ve yüzünü (öbür tarafa) çevirdi. Ebû Bekir girdi, beni azarladı ve: “Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yanında şeytanın çalgısı ha!” dedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ona yönelip: “Bırak onları” buyurdu. (Ebû Bekir) başka şeyle meşgul olunca onlara işaret ettim, çıkıp gittiler.
(Âişe) dedi ki: Bir bayram günüydü; siyahiler kalkan ve mızraklarla oynuyorlardı. Ya ben Resûlullah'tan (sallallahu aleyhi ve sellem) istedim ya da o: “Seyretmek ister misin?” dedi. “Evet” dedim. Beni arkasına durdurdu, yanağım yanağının üzerindeydi. O da: “Haydi, Erfide oğulları!” diyordu. Sonunda usanınca: “Yeter mi?” dedi. “Evet” dedim. “Öyleyse git” buyurdu.
Ahmed, İbn Vehb'den (rivayetinde) “o başka şeyle meşgul olunca” dedi.
Sahîh-i Buhârî 2906, 2907, Kitap 56, Hadis 120