Câbir b. Abdullah (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ile birlikte gazaya çıktım. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) bana yetişti; ben, yorulmuş ve neredeyse yürüyemeyen bir su devemizin üzerindeydim. Bana: “Devene ne oldu?” dedi. “Yoruldu” dedim. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) geride kaldı, onu dürtüp sürdü ve ona dua etti. (Deve) ondan sonra develerin önünde yürümeye devam etti. Bana: “Deveni nasıl görüyorsun?” dedi. “İyi; senin bereketin ona erişti” dedim. “Onu bana satar mısın?” dedi. Utandım; bizim ondan başka su devemiz yoktu. “Evet” dedim. “Onu bana sat” dedi. Medine'ye varıncaya kadar sırtına binmek bana ait olmak üzere onu ona sattım. “Ey Allah'ın Resûlü! Ben yeni evliyim” dedim ve ondan izin istedim; bana izin verdi. İnsanlardan önce Medine'ye doğru ilerledim ve Medine'ye vardım. Dayım beni karşıladı ve bana deveyi sordu; onunla ne yaptığımı ona haber verdim, beni kınadı. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ondan izin istediğimde bana: “Bakire ile mi evlendin, dul ile mi?” demişti. “Dul ile evlendim” dedim. “Seninle oynaşacağın, onun da seninle oynaşacağı bir bakire ile evlenseydin ya!” buyurdu. “Ey Allah'ın Resûlü! Babam vefat etti -ya da şehit oldu- ve benim küçük kız kardeşlerim var. Onlar gibi biriyle evlenmekten hoşlanmadım; ne onları terbiye eder ne de onlara bakar. Onlara baksın ve onları terbiye etsin diye dul biriyle evlendim” dedim. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) Medine'ye gelince sabahleyin deveyle yanına gittim; bana bedelini verdi ve deveyi de bana geri verdi.
Mugîre dedi ki: Bu, bizim hükmümüze göre güzeldir; bunda bir sakınca görmüyoruz.
Sahîh-i Buhârî 2967, Kitap 56, Hadis 176