Seni hak ile gönderene yemin ederim ki senden sonra dünyadan ayrılıncaya kadar kimseden bir şey almayacağım.

Hakîm b. Hizâm (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Resûlullah'tan (sallallahu aleyhi ve sellem) (mal) istedim, bana verdi. Sonra yine istedim, bana verdi. Sonra bana şöyle buyurdu: “Ey Hakîm! Şüphesiz bu mal yeşil ve tatlıdır. Kim onu gönül tokluğuyla alırsa onda kendisine bereket verilir. Kim de onu nefsinin hırsıyla alırsa onda kendisine bereket verilmez; yiyip de doymayan kimse gibi olur. Üstteki el alttaki elden hayırlıdır.” Hakîm dedi ki: Ben: “Ey Allah'ın Resûlü! Seni hak ile gönderene yemin ederim ki senden sonra dünyadan ayrılıncaya kadar hiç kimseden bir şey almayacağım” dedim. Ebû Bekir, atiyyesini vermek için Hakîm'i çağırırdı; o ise ondan bir şey kabul etmekten kaçınırdı. Sonra Ömer onu (atiyyesini) vermek için çağırdı; o yine kabul etmekten kaçındı. (Ömer): “Ey müslümanlar topluluğu! Ben ona, Allah'ın bu fey'den kendisine ayırdığı hakkını teklif ediyorum, o ise onu almaktan kaçınıyor” dedi. Hakîm, Peygamber'den (sallallahu aleyhi ve sellem) sonra vefat edinceye kadar insanlardan hiç kimseden bir şey almadı.