Allah vardı ve O'ndan başka hiçbir şey yoktu; O'nun Arş'ı su üzerindeydi.

İmrân b. Husayn (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:

Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) yanına girdim ve devemi kapıya bağladım. Benî Temîm'den bazı kimseler ona geldi. “Ey Benî Temîm, müjdeyi kabul edin!” buyurdu. “Bize müjde verdin, (bir şey de) ver” dediler; (bunu) iki defa (söylediler). Sonra Yemenlilerden bazı kimseler yanına girdi. “Ey Yemen halkı! Benî Temîm kabul etmediğine göre müjdeyi siz kabul edin” buyurdu. “Kabul ettik, ey Allah'ın Resûlü” dediler. “Sana bu işi sormak için geldik” dediler. Şöyle buyurdu: “Allah vardı ve O'ndan başka hiçbir şey yoktu. O'nun Arş'ı su üzerindeydi. Zikir'de her şeyi yazdı ve gökleri ve yeri yarattı.” Derken biri: “Ey İbnü'l-Husayn! Deven gitti!” diye seslendi. Ben de gittim; bir de baktım ki serap onunla benim aramı kesiyor. Allah'a yemin ederim ki onu bırakmış olmayı ne kadar isterdim!