Benim ve sizin durumunuz, Ya'kûb ile oğullarının durumu gibidir.

Mesrûk şöyle rivayet etti:

Âişe'nin annesi Ümmü Rûmân'a, (Âişe) hakkında söylenenleri sordum. Şöyle dedi: “Ben ve Âişe birlikte oturuyorduk ki Ensâr'dan bir kadın yanımıza girdi; 'Allah falana şöyle yapsın, böyle yapsın!' diyordu. 'Niçin?' dedim. 'O, sözü yayanlardan oldu' dedi. Âişe: 'Hangi söz?' dedi. (Kadın) ona haber verdi. (Âişe): 'Bunu Ebû Bekir ve Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) de işitti mi?' dedi. 'Evet' dedi. (Âişe) bayılıp düştü; ancak titreten bir sıtma ile ayıldı. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) geldi ve: 'Buna ne oldu?' buyurdu. 'Hakkında konuşulan bir söz yüzünden onu tutan bir sıtmadır' dedim. (Âişe) oturdu ve şöyle dedi: 'Allah'a yemin ederim ki yemin etsem bana inanmazsınız, özür dilesem özrümü kabul etmezsiniz. Benim ve sizin durumunuz, Ya'kûb ile oğullarının durumu gibidir: ”Anlattıklarınıza karşı yardımı istenecek olan Allah'tır“ (Yûsuf 12/18).' Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) ayrıldı. Allah indireceğini indirdi; (Peygamber) bunu ona haber verdi. (Âişe): 'Allah'a hamd ederim; kimseye hamd etmem' dedi.”