Allah korusun! Peygamberler Rableri hakkında böyle bir zanda bulunmazlardı.

Kaynak
Sahîh-i Buhârî 3389, Kitap 60, Hadis 63
Türkçe meal

Urve şöyle rivayet etti:

Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) hanımı Âişe'ye (radıyallahu anhâ) sordum: “Şu âyet hakkında ne dersin: 'Nihayet peygamberler ümitsizliğe düşüp yalanlandıklarını sandıkları zaman' (Yûsuf 12/110); (âyette) 'küzzibû' mu, yoksa 'küzibû' mu (geçer)?” (Âişe): “Bilakis kavimleri onları yalanladı” dedi. Ben: “Allah'a yemin ederim ki onlar kavimlerinin kendilerini yalanladığını kesin olarak biliyorlardı; bu bir zan değildi” dedim. “Ey Urayye! Elbette bunu kesin olarak biliyorlardı” dedi. “Belki de o, 'küzibû' (kendilerine yalan söylendi) şeklindedir” dedim. “Allah korusun! Peygamberler Rableri hakkında böyle bir zanda bulunmazlardı. Bu âyete gelince, onlar, peygamberlerin Rablerine iman edip onları tasdik eden, üzerlerinde belanın uzadığı ve yardımın geciktiği takipçileridir. Nihayet (peygamberler) kavimlerinden kendilerini yalanlayanlardan ümidi kesip takipçilerinin de kendilerini yalanladığını sandıklarında, onlara Allah'ın yardımı geldi” dedi.

Ebû Abdullah (Buhârî) dedi ki: “İsteyesû” (Yûsuf 12/80), “ye'istü” (ümidi kestim) kökünden ifti'âl kalıbıdır. “Minhü” (Yûsuf 12/80), “Yûsuf'tan” demektir. “Allah'ın rahmetinden ümit kesmeyin” (Yûsuf 12/87) âyetinin anlamı ise ümit beslemektir.

Sahîh-i Buhârî 3389, Kitap 60, Hadis 63

Arapça metin
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ، أَنَّهُ سَأَلَ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَرَأَيْتِ قَوْلَهُ {حَتَّى إِذَا اسْتَيْأَسَ الرُّسُلُ وَظَنُّوا أَنَّهُمْ قَدْ كُذِّبُوا} أَوْ كُذِبُوا. قَالَتْ بَلْ كَذَّبَهُمْ قَوْمُهُمْ. فَقُلْتُ وَاللَّهِ لَقَدِ اسْتَيْقَنُوا أَنَّ قَوْمَهُمْ كَذَّبُوهُمْ وَمَا هُوَ بِالظَّنِّ. فَقَالَتْ يَا عُرَيَّةُ، لَقَدِ اسْتَيْقَنُوا بِذَلِكَ. قُلْتُ فَلَعَلَّهَا أَوْ كُذِبُوا. قَالَتْ مَعَاذَ اللَّهِ، لَمْ تَكُنِ الرُّسُلُ تَظُنُّ ذَلِكَ بِرَبِّهَا وَأَمَّا هَذِهِ الآيَةُ قَالَتْ هُمْ أَتْبَاعُ الرُّسُلِ الَّذِينَ آمَنُوا بِرَبِّهِمْ وَصَدَّقُوهُمْ، وَطَالَ عَلَيْهِمُ الْبَلاَءُ، وَاسْتَأْخَرَ عَنْهُمُ النَّصْرُ حَتَّى إِذَا اسْتَيْأَسَتْ مِمَّنْ كَذَّبَهُمْ مِنْ قَوْمِهِمْ، وَظَنُّوا أَنَّ أَتْبَاعَهُمْ كَذَّبُوهُمْ جَاءَهُمْ نَصْرُ اللَّهِ . قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ {اسْتَيْأَسُوا} افْتَعَلُوا مِنْ يَئِسْتُ. {مِنْهُ} مِنْ يُوسُفَ. {لاَ تَيْأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللَّهِ} مَعْنَاهُ الرَّجَاءُ.

Hata bildir

Sahîh-i Buhârî 3389 metninde gördüğünüz hatayı bildirin. Bildiriminiz incelendikten sonra düzeltilir.

Hata türü