Yazıklar olsun sana! Ben adil olmazsam kim adil olur?

Ebû Saîd el-Hudrî (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Biz Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yanındaydık; o bir taksim yapıyordu. Benî Temîm'den bir adam olan Zü'l-Huveysıra ona geldi ve: “Ey Allah'ın Resûlü! Adil ol!” dedi. Şöyle buyurdu: “Yazıklar olsun sana! Ben adil olmazsam kim adil olur? Eğer ben adil olmazsam (sen) hüsrana uğramış ve kaybetmiş olursun.” Ömer: “Ey Allah'ın Resûlü! Bana izin ver de onun boynunu vurayım” dedi. Şöyle buyurdu: “Onu bırak. Çünkü onun öyle arkadaşları vardır ki sizden biri kendi namazını onların namazının yanında, orucunu onların orucunun yanında küçük görür. Kur'an okurlar, (fakat Kur'an) köprücük kemiklerini geçmez. Okun avı delip geçmesi gibi dinden çıkarlar. (Okun) temrenine bakılır, onda bir şey bulunmaz; sonra temrenin bağlandığı sinire bakılır, onda bir şey bulunmaz; sonra gövdesine -ki o, okun çubuğudur- bakılır, onda bir şey bulunmaz; sonra yeleklerine bakılır, onda bir şey bulunmaz. (Ok) işkembedeki pisliği ve kanı geçip gitmiştir. Onların alameti, iki pazusundan biri kadın memesi gibi ya da çalkalanan bir et parçası gibi olan siyah bir adamdır. İnsanlar arasında bir ayrılık zamanında ortaya çıkarlar.”

Ebû Saîd dedi ki: Şahitlik ederim ki bu hadisi Resûlullah'tan (sallallahu aleyhi ve sellem) işittim. Ali b. Ebî Tâlib'in onlarla savaştığına da şahitlik ederim; ben de onunla beraberdim. O adam(ın aranmasını) emretti; arandı ve getirildi. Öyle ki ona baktım, Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) onu nitelediği vasıf üzereydi.