Enes b. Mâlik (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Hristiyan bir adam vardı; Müslüman oldu, Bakara ve Âl-i İmrân (sûrelerini) okudu ve Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) için yazı yazıyordu. Sonra tekrar Hristiyan oldu ve: “Muhammed ancak benim ona yazdığımı bilir” demeye başladı. Allah onun canını aldı; onu defnettiler. Sabahleyin bir de baktılar ki toprak onu dışarı atmış. “Bu, Muhammed'in ve ashabının işidir; kendilerinden kaçınca arkadaşımızın (kabrini) eşip onu attılar” dediler. Onun için (kabir) kazdılar ve derin kazdılar. Sabahleyin toprak yine onu dışarı atmıştı. “Bu, Muhammed'in ve ashabının işidir; kendilerinden kaçınca arkadaşımızın (kabrini) eşip onu attılar” dediler. Onun için yine kazdılar ve yerde güçlerinin yettiği kadar derin kazdılar. Sabahleyin toprak yine onu dışarı atmıştı. Bunun insanlardan (gelen bir iş) olmadığını anladılar ve onu (öylece) bıraktılar.
Sahîh-i Buhârî 3617, Kitap 61, Hadis 124