Kays b. Ebû Hâzim şöyle rivayet etti:
Ebû Bekir, Ahmes kabilesinden Zeyneb denilen bir kadının yanına girdi ve onun konuşmadığını gördü. “Ona ne oluyor da konuşmuyor?” dedi. “Susarak hac yapıyor” dediler. (Ebû Bekir) ona: “Konuş, çünkü bu helal değildir; bu Câhiliye işlerindendir” dedi. Bunun üzerine konuştu ve: “Sen kimsin?” dedi. “Muhâcirlerden bir adamım” dedi. “Hangi Muhâcirlerden?” dedi. “Kureyş'ten” dedi. “Kureyş'in hangisindensin?” dedi. “Sen çok soru soran birisin! Ben Ebû Bekir'im” dedi. Kadın: “Allah'ın Câhiliye'den sonra getirdiği bu salih iş üzerinde kalışımız ne kadar sürer?” dedi. “Önderleriniz sizinle birlikte dosdoğru oldukları sürece onun üzerinde kalırsınız” dedi. “Önderler nedir?” dedi. “Kavminin, onlara emreden ve kendilerine itaat ettikleri başları ve ileri gelenleri yok muydu?” dedi. “Evet” dedi. “İşte onlar, insanların başındaki o kimselerdir” dedi.
Sahîh-i Buhârî 3834, Kitap 63, Hadis 59