Âişe (radıyallahu anhâ) şöyle rivayet etti:
Araplardan birine ait siyah bir cariye müslüman oldu. Mescitte onun küçük bir kulübesi vardı. (Âişe) dedi ki: Bize gelir, yanımızda sohbet ederdi. Sözünü bitirince şöyle derdi: “Kuşak günü Rabbimizin şaşılacak işlerindendir; dikkat edin, beni küfür diyarından O kurtardı.” Bunu çok tekrarlayınca Âişe ona: “Kuşak günü nedir?” dedi. Şöyle dedi: “Ailemden birine ait küçük bir kız, üzerinde deriden bir kuşak olduğu hâlde dışarı çıktı. Kuşak ondan düştü; bir çaylak onu et sanarak üzerine indi ve aldı. Beni onunla itham ettiler ve bana işkence ettiler; öyle ki iş, onu avret yerimde aramalarına kadar vardı. Onlar etrafımdayken ve ben sıkıntı içindeyken çaylak geldi, başlarımızın hizasına kadar indi, sonra onu attı. Onu aldılar. Ben de onlara: 'İşte beni itham ettiğiniz şey bu; ben ondan uzağım' dedim.”
Sahîh-i Buhârî 3835, Kitap 63, Hadis 60