Allah bir kulu dünyanın süsüyle kendi katında olan arasında muhayyer bıraktı; o da O'nun katında olanı seçti.

Ebû Saîd el-Hudrî (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) minberin üzerine oturdu ve şöyle buyurdu: “Allah bir kulu, dünyanın süsünden dilediğini kendisine vermesiyle kendi katında olan arasında muhayyer bıraktı; o da O'nun katında olanı seçti.” Bunun üzerine Ebû Bekir ağladı ve: “Babalarımız ve annelerimiz sana feda olsun!” dedi. Ona şaştık. İnsanlar: “Şu yaşlı adama bakın! Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem), Allah'ın dünyanın süsünden vermesiyle kendi katında olan arasında muhayyer bıraktığı bir kuldan haber veriyor; bu ise ‘Babalarımız ve annelerimiz sana feda olsun!’ diyor” dediler. Meğer muhayyer bırakılan Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) imiş; Ebû Bekir de bunu en iyi bilenimizmiş. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Arkadaşlığında ve malında bana insanların en çok iyiliği dokunanlardan biri Ebû Bekir'dir. Ümmetimden bir halîl (candan dost) edinecek olsaydım Ebû Bekir'i edinirdim; ancak İslâm dostluğu (yeter). Mescitte Ebû Bekir'in küçük kapısı dışında hiçbir küçük kapı bırakılmasın.”