Âişe (radıyallahu anhâ) şöyle rivayet etti:
Uhud günü olunca müşrikler bozguna uğradı. İblis -Allah'ın laneti onun üzerine olsun-: “Ey Allah'ın kulları, arkanıza (dikkat)!” diye bağırdı. Bunun üzerine öndekiler geri döndü ve arkadakilerle birbirine girip çarpıştılar. Huzeyfe baktı, bir de ne görsün, babası Yemân! “Ey Allah'ın kulları, babam! Babam!” dedi. (Âişe) dedi ki: Allah'a yemin olsun ki onu öldürünceye kadar durmadılar. Huzeyfe: “Allah sizi bağışlasın” dedi. Urve dedi ki: Allah'a yemin olsun ki Huzeyfe Allah'a kavuşuncaya kadar onda (bundan kalan) bir hayır kalıntısı hep vardı.
“Basurtu”, “bildim” demektir; işteki basîretten gelir. “Ebsartu” ise gözle görmekten gelir. “Basurtu ile ebsartu aynıdır” da denir.
Sahîh-i Buhârî 4065, Kitap 64, Hadis 110